Χουχουλιάρικος καιρός, ιδανικός για αναγνώσματα που δημιουργούν θαλπωρή. Κίτρινο, αμυδρό φως και μια λεπτή μυρωδιά καραμελένιας κανέλας…

Γράφει η Δημοσιογράφος Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Το βιβλίο «…έτσι έτυχε» σε βάζει απευθείας σε σκέψεις για τη ζωή, την τύχη και τη μοίρα. Ένα υπαρξιακό μονοπάτι σ’ εκείνο το λεπτό όριο ανάμεσα σε αυτό που ελέγχουμε και σε αυτό που μας ορίζει.

Ο Τάσος Μπιτσακάκης, μέσα από το έργο του που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή, ξετυλίγει μια ιστορία που συνδυάζει τον λογοτεχνικό στοχασμό με την επιστημονική ματιά. Πρόκειται για μια φιλοσοφική ανατομία του ίδιου του ανθρώπου, της γενετικής του, του περιβάλλοντος που τον πλάθει και της αιώνιας ερώτησης: υπάρχει άραγε ελεύθερη βούληση ή είμαστε μονάχα το άθροισμα των γονιδίων μας; Ο συγγραφέας, με μια αμεσότητα που συγκινεί, σε κάνει να σκεφτείς πόσο μικρή είναι τελικά η απόσταση ανάμεσα στη βιολογία και στην ψυχή.

Καθώς προχωρούσα τις σελίδες, βρέθηκα να ακολουθώ τον συγγραφέα σε ένα ταξίδι που ξεκινά από τη σύλληψη και εκτείνεται μέχρι τις πιο εσωτερικές πτυχές της ύπαρξης. Μέσα από επιστημονικές αναφορές, ιατρικά δεδομένα και συγκλονιστικά ρεαλιστικές περιγραφές, ο κύριος Μπιτσακάκης κατορθώνει να αποδώσει το θαύμα της ζωής με τρόπο σχεδόν ποιητικό.

Μια νουβέλα για το τυχαίο της δημιουργίας του ανθρώπου και της πορείας του στη ζωή. Για την «ελεύθερη βούληση». Αν δεν ήσουν εσύ, ποιος θα ήσουν; Ποια είναι η τύχη του ανθρώπου από τη στιγμή της σύλληψής του;

Διαβάζοντάς το, ένιωσα σαν να παρακολουθώ τη ζωή μέσα από τον φακό ενός μικροσκοπίου, όπου κάθε λεπτομέρεια έχει τη δική της σημασία, και κάθε απόφαση, όσο μικρή κι αν φαίνεται, μπορεί να αλλάξει ολόκληρη τη ροή της ύπαρξης. Αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι σ’ ένα εργαστήριο που μετατρέπεται σταδιακά σε καθρέφτη της ψυχής.

Αυτό που με εντυπωσίασε είναι η ικανότητα του συγγραφέα να παντρεύει το επιστημονικό με το ανθρώπινο. Δεν κρύβεται πίσω από όρους ούτε επιδιώκει να εντυπωσιάσει με γνώσεις, αντίθετα, χρησιμοποιεί τη γνώση για να θέσει ερωτήματα: γιατί αγαπάμε, γιατί πονάμε, γιατί ορισμένοι από εμάς γεννιόμαστε με ευκολία στο φως, ενώ άλλοι παλεύουμε μέσα σε σκιές;

Σε κάθε κεφάλαιο, διασταυρώνονται δύο κόσμοι, ο κόσμος των γονιδίων και ο κόσμος της ελευθερίας. Και σ’ αυτό το σημείο συνάντησης, εκεί που ο άνθρωπος παλεύει να αποδείξει πως δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα ενός DNA, γεννιέται η βαθύτερη συγκίνηση.

Σταδιακά, από τις πρώτες σελίδες μέχρι τα μετέπειτα κεφάλαια, η λογική συναντά το όνειρο και η πραγματικότητα μπλέκεται με τη φαντασία. Θα αναμετρηθεί; με τις δικές σου σκέψεις, τα δικά σου «αν».

Εκεί που το βιβλίο με συγκίνησε περισσότερο ήταν όταν κατάλαβα πως, πίσω από την επιστημονική γλώσσα, κρύβεται μια βαθιά τρυφερότητα. Μια αγάπη για τη ζωή, για τον άνθρωπο, για την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Ο Τάσος Μπιτσακάκης γράφει για τα συναισθήματα, για τα όνειρα που γεννιούνται πριν καν γεννηθούμε, για τους φόβους που κουβαλάμε χωρίς να τους ξέρουμε.

Κλείνοντας το «…έτσι έτυχε», έμεινα με την αίσθηση ότι είχα μόλις ολοκληρώσει ένα ταξίδι μέσα μου. Ένα ταξίδι δύσκολο, απαιτητικό, αλλά αναζωογονητικό.

Ένα βιβλίο που δεν φοβάται να συνδυάσει το λογικό με το συναισθηματικό, το επιστημονικό με το ποιητικό, και τελικά να σου ψιθυρίσει ότι ό,τι κι αν πιστεύουμε για τη μοίρα, εκείνη τη στιγμή που λέμε «ναι» στη ζωή, γινόμαστε δημιουργοί του ίδιου μας του θαύματος. Γιατί ίσως τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο… ή μήπως είναι;