«Η ευχή της Σοφίας» της Έρης Δεληγιάννη

«Η ευχή της Σοφίας» της Έρης Δεληγιάννη είναι τρυφερό παραμύθι κρύβει μια ιστορία για την ανυπομονησία, την επιθυμία, τη μοναξιά που μπορεί να γεννήσει η αφθονία και, κυρίως, για την αξία του «μαζί».

Γράφει η δημοσιογράφος Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή Παιδεία. Η εικονογράφηση ανήκει στη Ναταλία Φουντουκίδου. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες, γνωρίζουμε τη μικρή Σοφία ένα γλυκό κορίτσι αλλά βιαστικό κι ανυπόμονο. Όταν βιάζεται να πιάσει το ζεστό κεκάκι και καίγεται και η μαμά της την μαλώνει.

Η Σοφία εύχεται έναν κόσμο όπου θα έχει ό,τι θέλει και κανείς δεν θα της λέει «όχι». Η ευχή της πραγματοποιείται μέσα από μια μαγική πόρτα και την οδηγεί σε έναν τόπο γεμάτο παιχνίδια, γλυκά και θαυμασμό. Εκεί όμως αρχίζει να αποκαλύπτεται ο πραγματικός πυρήνας του βιβλίου. Γιατί η επιθυμία, όταν εκπληρώνεται χωρίς όρια, δεν οδηγεί απαραίτητα στην ευτυχία. Αντίθετα, μπορεί να οδηγήσει σε ένα κενό που μόνο οι δικοί μας άνθρωποι τη γεμίζουν. Αυτό είναι και το πιο εύστοχο σημείο της ιστορίας.

Όταν λείπουν οι γονείς, οι φίλοι, η κοινή χαρά, το μοίρασμα. Η Σοφία δεν αλλάζει επειδή κάποιος της κάνει κήρυγμα. Αλλάζει επειδή βιώνει η ίδια την έλλειψη. Και αυτή η εσωτερική μετατόπιση κάνει το μήνυμα πιο πιστευτό και πιο ανθρώπινο. Ιδιαίτερα όμορφο είναι και το κλείσιμο της ιστορίας, όταν η Σοφία επιστρέφει σπίτι και επιλέγει να μοιραστεί τα παιχνίδια της.

Κλείνοντας, «Η ευχή της Σοφίας» είναι ένα τρυφερό και ουσιαστικό παιδικό βιβλίο, που μιλά με απλό τρόπο για μεγάλες αλήθειες της παιδικής ψυχής. Θυμίζει στα παιδιά, χωρίς να τα πιέζει, πως όσα ποθούμε δεν έχουν αληθινή αξία όταν δεν υπάρχουν άνθρωποι να τα μοιραστούμε μαζί τους. Άραγε, τι αξίζει περισσότερο τελικά σε έναν παιδικό κόσμο να τα έχεις όλα ή να έχεις κάποιον δίπλα σου να τα ζήσεις;