Τα Χριστούγεννα συνδέονται συχνά με λαμπερά στολίδια και δέντρα που μοιάζουν τέλεια. Στο παραμύθι «Τα Πιο Ζεστά Χριστούγεννα» της Ευγενίας Παπαϊωάννου, το ελατάκι του τίτλου έχει στραβό κορμό και κορυφή.

Κρυμμένο στην καρότσα του κυρίου Αγάθωνα, φοβάται πως κανείς δεν θα το διαλέξει και πως, μετά τις γιορτές, θα έχει τη μοίρα των κομμένων δέντρων. Η αγωνία του δίνει στην ιστορία μια φωνή γεμάτη θλίψη, αλλά και χιούμορ.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή Παιδείας & ForeignRights.eu.

Γράφει η δημοσιογράφος-συγγραφέας Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Η αλλαγή αρχίζει όταν ο μικρός Στάθης επιμένει να πάρει το ελατάκι, παρά τις αντιρρήσεις της γιαγιάς του. Αναγνωρίζει σε αυτό κάτι από τη δική του διαφορετικότητα. Η σχέση τους χτίζεται με πράξεις: ο Στάθης σκάβει, το φυτεύει και φτιάχνει στολίδια από υλικά που οι άλλοι πετούν. Με το αριστερό του χέρι φροντίζει τον φίλο του, ενώ το ελατάκι λυγίζει τον κορμό του για να τον βοηθήσει να φτάσει στην κορυφή του. Η φιλία τους γίνεται αμοιβαία φροντίδα και κοινή χαρά.

Η Ευγενία Παπαϊωάννου μιλά για τη διαφορετικότητα μέσα από την καθημερινότητα των ηρώων. Ο Στάθης θέλει να τον ακούν, να του εμπιστεύονται πράγματα και να πιστεύουν στις δυνάμεις του. Το ελατάκι θέλει να το κοιτούν χωρίς να το συγκρίνουν με τα υπόλοιπα. Όταν φωτίζεται, η χαρά του παιδιού γίνεται ορατή στην οικογένεια και στους περαστικούς.

Με εικονογράφηση του Δημήτρη Τρακόσας, το βιβλίο συνδυάζει τη φιλία και την αυτοπεποίθηση με τη φροντίδα για τη φύση. Η φύτευση του ελάτου αφήνει χώρο για ένα ερώτημα που συχνά ξεχνάμε στις γιορτές: τι συμβαίνει στα δέντρα όταν τελειώσει ο στολισμός; Στο τέλος, δραστηριότητες προσκαλούν τα παιδιά να γράψουν στους ήρωες, να ξαναφανταστούν την ιστορία και να δημιουργήσουν.

Οι δραστηριότητες κάνουν τα παιδιά συμμέτοχα στην ιστορία. Η ζεστασιά του τίτλου βρίσκεται τελικά στη συντροφιά, στην εμπιστοσύνη και στην αποδοχή που βοηθούν καθέναν να ριζώσει.