Η θυσία έχει χρώμα αγάπης – Ιωάννα Μπέικου

Στο μυθιστόρημα «Η θυσία έχει χρώμα αγάπης», η Ιωάννα Μπέικου υπογράφει ένα συναισθηματικό έργο που εξερευνά τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη, τη θυσία και την απώλεια. Κυκλοφορώντας από τις Εκδόσεις Πηγή.

Γράφει η δημοσιογράφος Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Το βιβλίο θέτει στο επίκεντρο τη σχέση μητέρας και κόρης, φωτίζοντας την έννοια της προσφοράς μέσα από τον αγώνα για τη ζωή. Η συγγραφέας αποτυπώνει με ακρίβεια τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και την ακατάλυτη δύναμη του δεσμού που ενώνει δύο ψυχές.

Η ιστορία ξεκινά με την Αλύσσα, ένα κορίτσι που γεννιέται με καρδιακή ανεπάρκεια και μεγαλώνει σε έναν κόσμο καθορισμένο από γιατρούς, φάρμακα και περιορισμούς. Στο πλευρό της βρίσκεται η Σμαράγδα, μητέρα και γιατρός, μια γυναίκα που στηρίζει με αυταπάρνηση τη ζωή της κόρης της, θυσιάζοντας τη δική της ισορροπία. Όταν η υγεία της Σμαράγδας αρχίζει να επιδεινώνεται, η Αλύσσα αισθάνεται την ανάγκη να ξεφύγει από το ασφυκτικό πλαίσιο της φροντίδας και να αναζητήσει τη δική της ελευθερία.

Το ταξίδι της την οδηγεί στο Παρίσι, εκεί όπου ο κόσμος του μόντελινγκ τη μαγνητίζει με λάμψη αλλά και ψευδαίσθηση. Ανάμεσα σε πρόβες, φωτογραφίσεις και έντονα συναισθήματα, η Αλύσσα γνωρίζει τον Οκταβιέν, έναν φίλο που στέκεται διακριτικά δίπλα της, και τον Αίαντα, έναν άνδρα που θα αλλάξει τη ροή της ζωής της. Μέσα από τη σχέση τους, η συγγραφέας θίγει τον έρωτα όχι ως ρομαντική φυγή, αλλά ως υπαρξιακή εμπειρία που οδηγεί στη συνειδητοποίηση του εφήμερου.

Η Ιωάννα Μπέικου προσεγγίζει με ωριμότητα τη θεματική της ασθένειας, αποφεύγοντας τη μελοδραματική υπερβολή. Οι ήρωές της δεν εξιδανικεύονται· φοβούνται, αμφιβάλλουν, σιωπούν, αλλά συνεχίζουν να αγαπούν. Μέσα από τη σχέση μάνας και κόρης αναδεικνύεται η δύναμη της αποδοχής, ενώ παράλληλα τίθεται το διαχρονικό ερώτημα: μπορεί η αγάπη να υπάρξει χωρίς απώλεια;

Το μυθιστόρημα κινείται ανάμεσα στη Βοστώνη, το Παρίσι και την Κρήτη, τρεις τόποι που λειτουργούν ως σταθμοί εσωτερικής διαδρομής. Η κα Μπέικου αξιοποιεί το τοπίο ως αντανάκλαση των συναισθημάτων των ηρώων. Στο επίκεντρο βρίσκεται η θυσία ως το ύψιστο μέτρο της αγάπης. Η συγγραφέας επιλέγει να μιλήσει για τη στιγμή που η αγάπη απαιτεί να αφήσεις πίσω ένα κομμάτι του εαυτού σου, χωρίς βεβαιότητα ανταπόδοσης. Εκεί ακριβώς γεννιέται η συγκίνηση του βιβλίου, σε εκείνες τις σιωπές που λένε περισσότερα από κάθε διάλογο.

«Η Θυσία έχει χρώμα αγάπης» είναι ένα μυθιστόρημα για τη δύναμη του ανθρώπου να επιβιώνει μέσα από την απώλεια και να συνεχίζει να αγαπά, ακόμη κι όταν όλα γύρω μοιάζουν να σβήνουν. Είναι μια υπενθύμιση πως ο χρόνος μπορεί να φθείρει το σώμα, αλλά όχι την ψυχή.

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει κανείς όταν η αγάπη ζητά να θυσιάσεις κάτι από σένα; Είναι πράξη γενναιότητας ή παράδοσης; Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στον ίδιο τον τίτλο γιατί η θυσία, όπως και η αγάπη, έχει πράγματι το δικό της χρώμα.