Όταν το παιχνίδι γίνεται μάθημα ζωής

Με το «Η Συμμορία των Ονειροπόλων», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πηγή Παιδείας, ο Πέτρος Οψιρέτης παραδίδει ένα βιβλίο που μιλά για όσα συχνά λείπουν από τη σύγχρονη καθημερινότητα: την αυθεντική φιλία, τη συλλογικότητα, την αφοσίωση και τη γενναιότητα να παραμένεις ονειροπόλος.

Γράφει η Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Η ιστορία ξεδιπλώνεται με φόντο το Παρίσι από τη δεκαετία του ’60 έως τα μέσα του ’90 και ακολουθεί μια ανέμελη, αλλά όχι επιφανειακή, παρέα τεσσάρων φίλων. Στο κέντρο της βρίσκεται ο Ζανβιέ, ένα παιδί που κουβαλά γνώση, παρατηρητικότητα και πάθος, και που μέσα από τη σχέση του με τους υπόλοιπους μετατρέπει το παιχνίδι σε εμπειρία ζωής.

Οι γνώσεις του για τα ιστορικά συστήματα τακτικής προσθέτουν μια ξεχωριστή διάσταση στην αφήγηση, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και μέσα σε μια γειτονιά, το πάθος και η σκέψη μπορούν να αλλάξουν τους όρους του παιχνιδιού.

Αυτό που ξεχωρίζει στο βιβλίο είναι πως δεν εγκλωβίζεται στη νοσταλγία. Δεν εξωραΐζει απλώς το παρελθόν, αλλά το χρησιμοποιεί για να μιλήσει με ειλικρίνεια για το παρόν. Μέσα από τις διαδρομές των ηρώων, αναδεικνύεται η κρίσιμη σημασία της ανθρώπινης επαφής και της επιστροφής σε αξίες που σήμερα συχνά υποχωρούν μπροστά στην ευκολία της εικονικής πραγματικότητας. Το μήνυμα είναι σαφές, χωρίς να γίνεται βαρύ: όταν σβήνει η μαγεία του βλέμματος και της πραγματικής παρουσίας, κάτι ουσιαστικό χάνεται.

Η γραφή του Πέτρου Οψιρέτη είναι ζωντανή, με ρυθμό και παραστατικότητα. Οι διάλογοι έχουν φυσικότητα, οι σκηνές μέσα στο γήπεδο ένταση και οι χαρακτήρες πειστικότητα. Πρόκειται για μια ιστορία που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τεχνητά μέσα, αλλά βασίζεται στη δύναμη των σχέσεων και στη συναισθηματική αλήθεια των προσώπων της.

Το «Η Συμμορία των Ονειροπόλων» γίνεται τελικά κάτι περισσότερο από ένα βιβλίο εφηβικής θεματολογίας, είναι μια σταθερή υπενθύμιση ότι η ζωή αποκτά νόημα όταν βρίσκουμε ανθρώπους με τους οποίους μπορούμε να μοιραστούμε το όνειρο, τον αγώνα και την ελπίδα. Και άραγε, δεν είναι αυτή η πιο πολύτιμη μορφή νίκης σε έναν κόσμο που μας θέλει όλο και πιο μόνους;