Τα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου είναι 68% υψηλότερα για τους άνδρες που δεν παντρεύτηκαν ποτέ σε σχέση με όσους έχουν παντρευτεί και κατ’ αντιστοιχία 83% υψηλότερα για τις ανύπανδρες γυναίκες. Τι ισχύει; Κάνει ο γάμος τους ανθρώπους πιο υγιείς ή είναι πιο υγιείς αυτοί που παντρεύονται; Νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Cancer Research Communications» συσχετίζει τον έγγαμο βίο με τη μικρότερη πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου.

Τα ποσοστά όσων παντρεύονται έχουν μειωθεί δραματικά σε σχέση με το παρελθόν και αυτό, όπως αποκαλύπτουν πρόσφατα στοιχεία, μπορεί να έχει αντίκτυπο ακόμη και στην υγεία. «Είναι σχεδόν σαν να είμαστε χωρισμένοι σε δύο διαφορετικές κοινωνίες», λέει ο Αντριου Τσέρλιν, ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο αμερικανικό πανεπιστήμιο Johns Hopkins, αναφερόμενος στα πλεονεκτήματα που μπορεί να προσφέρει ο γάμος.

Μελέτη που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τετάρτη στην επιστημονική επιθεώρηση Cancer Research Communications αναφέρει ότι ο γάμος μπορεί να συνδέεται με λιγότερες πιθανότητες εμφάνισης καρκίνου. Σημειώνεται, δε, ότι αυτή δεν είναι η πρώτη έρευνα που συνδέει τον θεσμό του γάμου με την καλή υγεία, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά στο σχετικό δημοσίευμά του το CNN.

Οπως δείχνουν τα δεδομένα της εν λόγω μελέτης, τα ποσοστά καρκίνου είναι 68% υψηλότερα για τους άνδρες που δεν παντρεύτηκαν ποτέ σε σύγκριση με όσους έχουν παντρευτεί, συμπεριλαμβανομένων όσων έχουν πάρει διαζύγιο ή είναι χήροι. Το αντίστοιχο ποσοστό είναι ακόμη υψηλότερο για τις γυναίκες που δεν παντρεύτηκαν ποτέ, με 83%. Σύμφωνα με τον δρα Μπραντ Γουίλκοξ, καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, οι παντρεμένες γυναίκες φαίνεται μάλιστα να αντλούν μεγαλύτερη προστασία από τον γάμο έναντι της πιθανότητας εμφάνισης καρκίνου σε σχέση με τους παντρεμένους άνδρες.

Σε γενικές γραμμές, με βάση όσα θεωρούνταν δεδομένα μέχρι πρότινος βάσει των σχετικών ερευνών, οι άνδρες που είναι σε ετεροφυλοφιλικές σχέσεις παρουσιάζονταν να ωφελούνται περισσότερο από ό,τι οι γυναίκες.

Συσχέτιση με τις γεννήσεις

Οι συντάκτες της έρευνας, που δημοσιεύθηκε προ ημερών στην επιθεώρηση Cancer Research Communications, υποστηρίζουν ότι υπάρχουν αρκετές αιτίες που στοιχειοθετούν τα ευρήματα της μελέτης τους. Για ορισμένους τύπους καρκίνου, όπως είναι εκείνοι του ενδομητρίου και των ωοθηκών, η τάση μπορεί να σχετίζεται με τους αναπαραγωγικούς μηχανισμούς. Με άλλα λόγια, οι γυναίκες που δεν έχουν γεννήσει ποτέ φαίνεται να διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης αυτών των τύπων καρκίνου.

Η συσχέτιση του έγγαμου βίου με τη μικρότερη πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου ενισχύεται στους ηλικιωμένους, υποδηλώνοντας ότι η θετική επίδραση του γάμου μπορεί να «συσσωρεύεται» με την πάροδο του χρόνου. Αντίστοιχα, τα στοιχεία ανά φυλή και εθνικότητα έδειξαν πως οι μαύροι άνδρες φαίνεται να επωφελούνται περισσότερο από τον γάμο.

Η έννοια του γάμου βρίσκεται σε διαρκή μεταβολή, όμως ένα βασικό ερώτημα παραμένει: Κάνει ο γάμος τους ανθρώπους πιο υγιείς ή είναι πιο υγιείς αυτοί που παντρεύονται;

Οι συζυγικές σχέσεις φαίνεται, πάντως, να συνοδεύονται από οφέλη και πλεονεκτήματα, όπως είναι, μεταξύ άλλων, η πιο εύκολη ή περισσότερο πιθανή πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη και η κοινωνική υποστήριξη. Οι συγγραφείς της μελέτης παρατηρούν ότι άτομα που είναι παντρεμένα είναι λιγότερο πιθανό να αναπτύξουν βλαβερές για την υγεία συνήθειες (βλ. καταχρήσεις), ενώ υπάρχουν στοιχεία που συνδέουν στενά τον γάμο με χαμηλότερα ποσοστά καρκίνου του πνεύμονα και του τραχήλου της μήτρας. Επιπλέον, όσοι είναι άγαμοι ή ζουν μόνοι και απομονωμένοι, είναι λιγότερο πιθανό να κάνουν προληπτικές εξετάσεις.

Ασφάλιση και στήριξη

Σύμφωνα με τη δρα Τζόαν Ντέλφατορ, τα οφέλη του γάμου, ωστόσο, συχνά αντικατοπτρίζουν τα συστήματα που τον ανταμείβουν. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ασφάλιση υγείας, που συχνά επεκτείνεται στον ή στη σύζυγο, αλλά αποκλείει άλλους. Η Ντέλφατορ υποστηρίζει ότι τέτοιου τύπου πολιτικές συμβάλλουν σε μια λανθασμένη ιδέα γύρω από τον γάμο και τα οφέλη του.

«Οι άνθρωποι ξεκινούν από την υπόθεση “Γάμος: καλό. Οχι γάμος: κακό” και ερμηνεύουν τα πράγματα με τρόπο που δεν βγάζει νόημα με βάση τα πραγματικά δεδομένα», αναφέρει η Ντέλφατορ, υπογραμμίζοντας ότι αυτή η στάση οδηγεί συχνά σε «υπερβολικά απλοποιημένα» συμπεράσματα.

Η ίδια, ούσα ανύπαντρη, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο δεν έλαβε το ίδιο επίπεδο φροντίδας που θα λάμβανε ένα παντρεμένο άτομο. «Ο ογκολόγος “ήταν απολύτως και ακλόνητα πεπεισμένος” πως ως ανύπαντρη γυναίκα δεν θα μπορούσα να έχω την κοινωνική υποστήριξη για να διαχειριστώ μια επιθετική θεραπεία», εξηγεί. «Προσπάθησα να του πω για τα ξαδέλφια και τους φίλους, που μου παρέχουν ένα πολύ ισχυρό δίκτυο υποστήριξης. Με διέκοψε στην πραγματικότητα. Δεν μπορούσα καν να ολοκληρώσω την πρόταση», προσθέτει.

Ερευνες δείχνουν ότι οι ανύπαντροι που υποβάλλονται σε θεραπεία για τον καρκίνο τείνουν να αντιμετωπίζουν χειρότερα αποτελέσματα. Η Ντέλφατορ υποστηρίζει ότι τα στερεότυπα που συχνά έχουν οι γιατροί ενισχύουν αυτές τις ανισότητες. «Υπάρχει αυτή η αντίληψη μιας έντονης διχοτομίας μεταξύ του να είσαι παντρεμένος και του να είσαι μόνος».

Ο κεντρικός συγγραφέας της μελέτης, δρ Πάολο Σ. Πινιέρο, επιδημιολόγος στο University of Miami Health System, επισημαίνει την ανάγκη για περαιτέρω έρευνα όσον αφορά την υποστήριξη των ανύπαντρων ατόμων. Οσοι επιλέγουν να παραμείνουν ανύπαντροι θα πρέπει να δημιουργούν τα δικά τους ισχυρά δίκτυα υποστήριξης, λέει, ενώ η Ντέλφατορ τονίζει ότι οι σχέσεις που αναπτύσσονται στο πλαίσιο τέτοιου τύπου δικτύων μπορούν να είναι εξίσου ισχυρές με τις συζυγικές.

kosmoslarissa.gr (από Καθημερινή)