Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε – Συλλογικό

Την ιδιαίτερη γραφή του βιβλίου «Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε» οφείλω να ομολογήσω πως την ξεχώρισα και την αγάπησα αμέσως. Δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο συγγραφικό έργο, αλλά για την αυθεντική, συλλογική φωνή των μικρών μαθητών του 1ου ολοήμερου Νηπιαγωγείου Παλαιοκάστρου.

Γράφει η δημοσιογράφος-συγγραφέας Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βάρφης, υπό την εξαιρετική καθοδήγηση της νηπιαγωγού Μαρίας Κουτσανοπούλου, η οποία ανέλαβε και την υπέροχη εικονογράφησή του. Απευθύνεται σε παιδιά από τριών ετών και άνω, και έχει δικαίως τιμηθεί στο παρελθόν με το 1ο βραβείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στη Θεσσαλονίκη.

Η ιστορία ξεκινά με έναν εξαιρετικά πρωτότυπο τρόπο, εστιάζοντας σε ένα χέρι που νιώθει απέραντη μοναξιά. Δεν έχει παρέα, δεν έχει φίλους, περνάει εντελώς απαρατήρητο. Η απομόνωση και η περιθωριοποίηση το γεμίζουν θλίψη και, αναπόφευκτα, αυτή η θλίψη μετατρέπεται σε σκοτάδι και θυμό. Είναι συγκλονιστικό το πώς, μέσα από τα μάτια και τα απλά λόγια των παιδιών, το «Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε» εξηγεί έναν βαθύ ψυχολογικό μηχανισμό: η επιθετικότητα και οι βίαιες συμπεριφορές είναι συχνά ο μοναδικός, απεγνωσμένος τρόπος ενός ατόμου να φωνάξει «είμαι κι εγώ εδώ, δώστε μου σημασία, αποδεχτείτε με».

Η ανατροπή στην ιστορία έρχεται με την εμφάνιση της «Πολύχρωμης», μιας φιγούρας που σπάει τον κύκλο της μοναξιάς, απλώνοντας το χέρι της για να προσφέρει φιλία και παιχνίδι. Μέσα από αυτή τη συνάντηση, το θλιμμένο χέρι ανακαλύπτει τον πραγματικό του σκοπό. Μαθαίνει πως τα χέρια μας δεν φτιάχτηκαν για να πληγώνουν, αλλά για να δημιουργούν, να αγκαλιάζουν, να βοηθούν και να χτίζουν γέφυρες επικοινωνίας.

Η εικονογράφηση της κυρίας Κουτσανοπούλου «κουμπώνει» ιδανικά με το κείμενο, δίνοντας χρώμα, ζωντάνια και μορφή στα συναισθήματα των μικρών μαθητών της. Το «Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε»  αποτελεί ένα εξαιρετικά πολύτιμο εργαλείο για γονείς και εκπαιδευτικούς. Προσφέρεται για αμέτρητες συζητήσεις και δραστηριότητες: όπως το να ζωγραφίσουν τα παιδιά τα δικά τους χέρια, συνειδητοποιώντας πως, αν και όλοι είμαστε μοναδικοί και διαφορετικοί, όλοι έχουμε την ίδια ακριβώς ικανότητα να προσφέρουμε αγάπη.

Κλείνοντας το «Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε» πρόκειται για ένα τρυφερό, συλλογικό παραμύθι, ένιωσα μια απέραντη ελπίδα. Όταν νήπια συνεργάζονται για να στείλουν ένα τόσο ηχηρό και καθαρό μήνυμα κατά της βίας και του σχολικού εκφοβισμού, επιβεβαιώνεται πως υπάρχει φως για τις επόμενες γενιές. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε αυτή την εκπαιδευτική πρωτοβουλία που διαπλάθει εν συναισθητικούς, αυριανούς πολίτες.

Και αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος των ενηλίκων σήμερα, αν όλοι είχαμε διδαχτεί από τόσο μικρή ηλικία πως η μοναδική αληθινή δύναμη των χεριών μας κρύβεται στην αγκαλιά που μπορούν να προσφέρουν;