Είναι δεδομένη η μαγεία και η αξία του βιβλίου για παιδιά. Είναι, επίσης, καθοριστική η συμβολή του, ως ένα μέσο μάθησης, διασκέδασης και έμπνευσης, στην ανάπτυξη των μικρών μαθητών, παρέχοντάς τους τη χαρά της ανάγνωσης, τη γνώση και τους δρόμους εκείνους, τους ανεξερεύνητους, που μόνο η ψυχή ορίζει.

Γράφει η δημοσιογράφος Νεκταρία Βαρσαμή-Πουλτσίδη

Η Πεντάμορφη που έγινε Τέρας – Αγγελική Λαλοπούλου Μέξη
Εικονογράφηση: Άρτεμις Χατζημάρκου
Εκδόσεις iWrite

Ηλικίες: 4+

Η Αγγελική ΛαλοπούλουΜέξη με το βιβλίο «Η Πεντάμορφη που έγινε Τέρας» δεν ανατρέπει απλώς έναν αγαπημένο μύθο, αλλά τον ξαναγράφει με τρόπο βαθιά ανθρώπινο. Σ’ αυτή την εκδοχή, η ομορφιά και η ασχήμια αλλάζουν θέση κι η ιστορία αποκτά νέα φωνή. Μια φωνή που μας θυμίζει πως η αληθινή ομορφιά δεν είναι εικόνα, αλλά στάση ψυχής και ξεκινά απ’ την καρδιά, όχι τα μάτια.

Η διήγηση ξεκινά γνώριμα, με μια κοπέλα που όλοι θαυμάζουν και ένα πλάσμα που όλοι φοβούνται, όμως σύντομα οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η Πεντάμορφη, μέσα από την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία της, μαθαίνει τι σημαίνει να κοιτάς τον εαυτό σου χωρίς καθρέφτες και να βλέπεις όχι αυτό που φαίνεται, αλλά αυτό που υπάρχει μέσα σου.

Η συγγραφέας αξιοποιεί το γνωστό μοτίβο του παραμυθιού για να μιλήσει για την αποδοχή, την καλοσύνη και τη διαφορετικότητα. Όταν η ηρωίδα μεταμορφώνεται, δεν τιμωρείται· διδάσκεται. Το Τέρας δεν είναι πια ο τρομερός αντίπαλος, αλλά ο καθρέφτης που της δείχνει την αξία της κατανόησης και της αγάπης. Μέσα από τη σχέση τους, η κυρίαΜέξη αποκαλύπτει πως η αλλαγή δεν είναι απώλεια, αλλά λύτρωση. Η γλώσσα της είναι απλή, καθαρή, αλλά φορτισμένη με συναίσθημα, κάνοντας το βιβλίο προσιτό στα παιδιά και συγκινητικό για τους ενήλικες.

Η εικονογράφηση της Άρτεμις Χατζημάρκου αγκαλιάζει το κείμενο με χρώματα και φως, χωρίς να κλέβει την ουσία. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιδικό βιβλίο που δεν μιλά μόνο στα παιδιά, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που έχει κάποτε νιώσει πως δεν είναι «αρκετά όμορφος». Το «Η Πεντάμορφη που έγινε Τέρας» είναι ένα παραμύθι για τη δύναμη της αυτογνωσίας, για την αγάπη που θεραπεύει και για το φως που γεννιέται, όταν τολμάς να δεις τον εαυτό σου όπως πραγματικά είναι.

Η ομορφιά, τελικά, δεν κατοικεί στο βλέμμα των άλλων αλλά στην καρδιά που δεν φοβάται να φανερωθεί.